La Sallista ka ba?

First time to be at expensive school (La Salle Zobel). At una ko naisip geez. Tahanan ba ito ng mga anak ng Dyos at Dyosa??

Unang una, dun ko nakita ang mga studyante na wala na ata ibang ginawa kundi mag-usap ng ingles, mag-asaran sa ingles at kung ano ano pa using English medium. Makakasalubong mo e ibat-ibang lahi na kapag kinausap ka nila e walang ibang paraang kundi magsalita din sa wikang ginagamit nila. Dun ko nakita na totoo ngang nangyayari yung mga scene sa tv na sosyal sosyal na ang mga studyante ngayon. Pero sa pagmamatyag me napansin akong kakaiba.

Medyo may pagka-”ewan” sila umasta. Self-centered, bastos, brat? Di ko lam kung ano ang tamang term,  o siguro lahat na.

We were there to conduct an information campaign. But since bata naman talaga ang target namin medyo animated ang flow ng program and we were with a good facilitator then.(looks and communication skill, check!)

Pero me mali kung pano sila umasta..

Unang una, during set up, nakaupo yung mga bata sa daan papasok sa auditorium nila, we were carrying tables, coolers, banners, etc that were big enough to consume space, and gulay! During our time setting up nakikita na nila na dadaan kami pero hindi talaga sila umaalis sa pwesto nila, we tried to say “excuse po” (in a good way, syempre kelangan magpaka-goody) and they moved! Mga 1 inch siguro. Alam mo yun, nakikita na nila na hirap na hirap na yung mga tao namin to carry those props pero di sila umaalis sa daan, bibigyan ka ng way pero bahala ka kung pano mo pagkakasyahin yung sarili mo dun sa binigay nilang space well in fact pwede naman sila tumabi saglit kasi nga pintuan yun.

Saka naghaharutan talaga sila sa daan. Isipin mo me bitbit kang lamesa tas biglang me nagtakbuhan sa harap mo at naghampasan, ikaw pa ang hindi gagalaw baka kasi sumabit sila sa bitbit mo. Mamaya anak pa pala ng kung sino yung natabig mo.. At hindi sila basta aalis sa daan gat di pa sila tapos sa ginagawa nila kahit na nakikita na nila kung gano kabigat yung dala mo.

Pangalawa during the program flow, pinapakita talaga nila na they are not happy on what is happening. To the point na binabara na nila yung facilitator namin. (i really feel bad for him, though alam ko di nya narinig yung mga mocks nung bata.) Siguro nga dahil mayaman sila at iba yung entertainment na hanap nila but to yell sa facilitator while conducting the event, duh.. Ibang klase.

During our distribution of freebies, me iba talaga na hindi kumuha. Kapag hindi mo naibigay yung gusto nila iiwan ka talaga ng walang sabi sabi. Part of the program is to give each student ng envelope na ibibigay nila sa parents nila, at anong ginawa nila..? Tinapon nila sa labas lang ng auditorium nila! Even yung plastic ng straws. Me ibang bata pa nga na harap harap na itinapon yung envelope sa kasamahan ko. Sheep talaga. Sa 13 schools na napunthan namin to conduct that event dun lang kami nakaranas ng ganung pambabastos, to think na isa sa kinikilalang school yun at Zobel pa!

Di ko lam kung dahil mayaman lang ba sila at iba ang trip nila, pero para sa edad nila me kaangasan na silang taglay. At hindi sila grateful sa mga binibigay sa kanila. Me mga prizes kasi na binigay sa mga players ng game at nagrereklamo talaga at sinisigaw pa nila na yun lang, they are expecting ipads daw! Langya.. Me isa pang studyante na sumigaw and told us : “can i comment? What you did to us is for senior prep. Don’t treat us like a baby.” E yung program namin gang grade 6 nga ang kasali at wala kami nakuhang ganung feedback sa iba.

Gusto ko na talaga tumakbo nun palabas ng subdivision. Though hindi naman ako nakikita nung mga bata pero yung feeling na napapahiya na yung mga kasamahan mo, buti natapos kagad yung event. 

AMALAYER being rampant.

On craze ngayon yung video ni AMALAYER girl, pero on my personal opinion, masyado naging epidemic yung isyu ng hindi naman dapat. Andaming side ng story na pwede mapag-usapan pero naging above dun yung obvious which is yung scene na nakunan, and because of that nagiging one sided yung opinion ng tao. Well, wala na ko masyado masabi, mahirap magsalita sa isang bagay na hindi mo naman alam ang totoong istorya. Lemme just share here the comment i saw from Gregory Paulo Llamoso's post: 

By a dummy FB user:

Alam kong napanood na ninyo ang video ng batang kumakalat sa mga social networking sites ngayon. oo, ung batang pa-english-english ng “amalayer, amalayer”. ayan, so narecall niyo na. anyway, sa aking palagay lamang, sa mumunti kong utak, may mga napansin akong mga pagkakamali sa pangyayaring ito na sumasalamin sa lipunan natin ngayon. at sa totoo lang, ako ay awang-awa sa mangyayari sa atin, sa mga tao, sa hinaharap, sa ating bayan at sa mga susunod pang henerasyon kapag nag patuloy ang ganitong sistema sa ating lipunan. at ang masaya, hindi dun sa batang babaeng nagwawala ako nakakita ng pagkakamali. simulan natin kay mr. gregory llamosa. 

1. ayon sa kanyang description sa video “pinuntahan ko nalang yung Head ng security and suggested na dalhin sa office yung babaeng nagwawala hindi in public, nagkaroon tuloy ng Scandal dun na really an unacceptable behavior…” hindi ba ka-ipokritohan ang ginawa ng taong ito? dalhin na lang daw sa office at wag sa public?? pagkatapos niyang mai-video ang pangyayari at i-pinost pa niya ang video sa mga social networking sites ha. bravo.

2. eto pa: I don’t care how this incident started, nobody has the right to treat another person—especially one who’s merely performing a low-paying job just to put food on the table—this way. GUSTO KO SANA IPADALA SA TV PATROL/24 ORAS/T3 GREGORY LLAMOSO (Bayan Patroller) :D 

willtime bigtime na ba ito? wish ko lang? putangina!! porke ba low-paying job ang pagiging security guard e pwede na silang maging arogante sa lahat ng tao dahil merong mga ipokritong tao na “magtatanggol” sa kanila kapag nakakuha sila ng katapat nila? owmaygulay!! this society is going down the drain.

3. so lahat na ng mga putanginang ipokrito sa pilipinas e nagsilabasan na, to the rescue kay lady guard. at palagay ko karamihan pa sa mga hayup na yan e behavioral experts. may doctorate sa psychology at sociology at sobrang ganda ng itinurong asal sa kanila ng kanilang mga magulang. at dahil nag-english si ate kay lady guard arogante na si ate dahil feeling ng mga ipokritong ito e hindi makakasagot si lady guard ng fluent english din (palagy ko din). pero sabi nga nung pambansang ipokrito na nagpost ng video e, wala daw siyang pakialam kung paano nagsimula ang insidente, por jos por santo, e bakit kaya biglang nagwala si ate sa publiko?? dahil nginitian siya nung lady guard at binati ng good morning?? attitude problem lang si ate, ganun? hindi naman natin maikakaila na napakarami din namang mga aroganteng walang pinag-aralan. waiter na mayabang, security guard na tarantado, taxi driver na abusado; nagkataon lang na nakakuha ng katapat si lady guard. 

4. mali ang ginawang pag-iiskandalo ni ate sa publiko. pero tama bang eskandaluhin siya ngayon ng libo-libong ipokrito sa mga social networking sites?? ito na ba ang pamantayan natin ng katarungan?? for that matter, tama bang i-post ang video niya, at i-bully ng mga “mababait at may manners” nating kababayan?? 

5. ang ending, mapipilitang magsorry si ate, sasabihin niyang nadala lamang siya ng kanyang emosyon, at malamang e mabibigyan siya ng break sa pag-aartista. si lady guard naman at ang libo-libong taong may “low-paying job” e magkakaroon lalo ng lakas ng loob para ipagpatuloy ang kanilang pambabastos, pangaabuso at kaarugantehan. 

conclusion: bukas makalawa may kakalat na namang video ng isang lalaking galit na galit at nagmumura. hinahabol niya ang may hawak ng camera. apparently, na-videohan pala si kuya habang umiihi sa pader na may nakasulat na “bawal omehi detu” at dahil parang garapata kadami ang mga ipokrito, i-bubully na naman nila si kuyang galit na para bang hindi sila umihi sa pader ni minsan sa buhay nila.

Para Kay B by Ricky Lee

Matagal ko ng natapos ang librong ito, pero isang gabi naisip ko na naman ang mga teorya ng may akda tungkol sa pag-ibig. Limang kwento, pero higit pa doon ang uri ng pag-ibig na nais ipamulat sa mga mambabasa. Ikaw, saan ka papatak?

(excerpt from Para Kay B)

Ito ang teorya ng Writer:

Me quota ang pag-ibig. Sa bawat limang umiibig, isa lang ang magiging maligaya. Ang iba, iibig sa di sila iniibig. O iibig nang di natututo. O iibig sa wala. O di iibig kailanman.

Ang iba'y iibig sa maling panahon, umibig na noong 1980s, nakipagmartsa sa mga aktibista, pero ang taong nakatakda para sa kanya ay nabuhay noon pang 1930s, isang rebelde laban sa mga amerikano, matagal nang namatay. Kaya she keeps falling in love sa mga lalaking mas matatanda, hinahanap sa kanila ang di mahanap na wala, hindi mapagtagpo ang kahapon at ang kasalukuyan.

May mga pusong pinaglalaruan. Nasa parehong building ng call center but they will never realize that they are on the same floor. Maski parang laging may strange force na humihila sa kanila para tumingin sa kabilang building. Kailanman ay di sila magtatagpo. Tanungin man siya ng boyfriend niya kung ano iyong lagi niyang tinitignan sa kabila ay di niya masasagot. At kailanman ay di niya malalaman dahil eventually ang lalaki ay lilipat sa ibang lugar, at siya, hanggang sa mamatay, di na niya malalaman kung sino nga iyong nasa kabila.

Merong pinalad na nagkakilala, nagkaibigan at nagsama. Pero sa di malamang dahilan ay iniwan ng babae ang lalaki. Mabubuhay ang lalaki sa walang hanggang paghahanap. Mari-realize niya na ang pag-ibig ay laging paghahanap. Pero hindi niya kailanman mahahanap ang babae dahil ang totoong hindi niya mahanap ay ang kanyang sarili.

Merong away nang away kapag magkasama pero hindi naman kaya ang makahiwalay. Merong nagmamahal lamang kapag nananakit. Meron relihiyon ang humaharang, o katayuan sa buhay, o mga magulang. Merong sila mismo ang gumagawa ng harang. Merong umiibig na habang nagtatagal ay lalong nawawalan ng IQ. Merong pag umibig ay napupundi ang 4 out of 5 senses, touch lang ang natitira. Merong ang tingin sa pag-ibig ay tali. Meron di makahakbang dahil sa pag-ibig at merong namang nakakalipad. Merong ang tingin sa pag-ibig ay hapunang walang sawsawan. Merong pag umibig ay nahaharap sa salamin, sarili ang sinasamba. Merong ang tingin sa pag-ibig ay parusa.

Ang iba'y iibig sa hayop, dahil noong unang panahon ay mga hayop sila. Ang iba'y iibig sa mga bahay, kinikilig kapag hinahaplos ang barandilya, nalilibugan sa mga kisame, pinagnanasaan ang sahig. Patuloy silang mananakit sa mga babaing umiibig sa kanila dahil hindi nila kailanman malalaman ang puso nila ay gawa sa kahoy.

Pero merong isa sa lima, harangan man ng kulog, ng ganid, ng lindol, ng teknolohiya, mahahanap niya ang kanyang mahal. Siya lang ang magiging maligaya.

Hindi mo pwedeng mahalin ang isang tao nang  hindi mo minamahal ang hilaga, silangan, timog at kanluran ng kanyang paniniwala. Kapag nagmahal ka'y dapat mong tanggapin ang bawat letra ng kanyang birth certificate. Kasama na doon ang kanyang libag, utot at bad breath. Pero me limit. Pantay-pantay ang ibinibigay na karapatan sa lahat ng tao upang lumigaya, o masaktan, o magpakagago, pero kapag sumara na ang mga pinto, nawasak na ang mga puso, nawala na ang mga kaluluwa at ang bilang ay umabot na sa zero, goodbye na. Pero, the memory of that one great but broken love will still sustain you, tama nga na mas matindin ang mga alaala.

Nakakaaliw ang pagkakasulat. Makatotohanan. Nakakaloka ang mga characters, yung mga hindi mo tatanggapin na uri ng relasyon pero sa huli aaminin mo din na totoong nangyayari sa ating sirkulasyon.

Nakakaaliw. Nakakaloko. At nakakapagpaisip.. Parang ikaw, ako, tayo at pag-ibig. :)

Looking for trouble.

I detest how people see their mistakes when they are already living on its aftermath. I detest how they contemplate on the situation when after all there is no way getting out. I detest how they see their past as a downfall when on the first place it could have been avoided. Experience is the word people use to their mistakes, and when consequence is already there habitual remorse is not the best defense, it makes you look stupid.

I detest people who talk much without giving deep thought. I detest how they say opinions without checking if they are on the right track. I detest how they can easily utter hundred of words, delivering their annoyance when in fact it is them making their own drama. Asking is not detrimental before composing some sentiments, indeed it refrains you from creating an impression that you are senseless.

Hate me for hating. But I despise weaklings who don’t give an effort to look like a strongman.  I don’t like people who exhibit their dearth. You are supposed to learn from your baggages not to cry from its weight. And words are very powerful weapon to create an emotional murder, before you start bashing someone with your boundless emotionalism, make sure you got the signal right. Think before you click, think before you speak.  

“Remember my friends! Everyone must be quick to listen, but slow to speak and slow to become angry.“ 

Move by Love and Hate

Love and hate. Two different entities, different emotions, not opposing each other but rather both moved by passion.. And I love you and I hate you.

I love you for who you are, and i also hate you for that. I love you for the things you are not, but i also hate you for not becoming one. I am not expecting anything from you but i hate how you don't do anything for me to wait for something. I love you as my boyfriend but i am not seeing you as my boyfriend.

The hardest thing about love often seems to be the extremes. That's why I am embracing myself not to be left unguarded to fall down to intensity. But we are becoming obnoxious about it. You, thinking that you are no different with others, me thinking that you aren't eager enough to fill the spot where you wanted to be.

In any way, hate can be the best compliment next to love. I hate how you do it and how you don't, but at the same time loving you more and more. You give me three minutes of euphoria, and yet you give me hell for like an eternity. You persuade me and then dissuade me. I tumble in elation you brought and suddenly backing up for the annoyance you fastened to it. You cried for joy and rapidly turns to wrath due to disagreement. 

But we move on, forget, fight, and love again. Knowing and learning more each day. That is why hate doesn't make our relationship unworthy, because it's indifference that makes everything unnecessary.

In the vast ground of trees lies an old house dwelt by a girl confined with dreams. The cold breeze awakened her.

While looking everywhere she suddenly felt the shudder brought by the wind, she’s aware she ought to leave. She is setting off to coldness and she know staying might bring her numbness, causing her fixity and be trapped alone into a deserted maze.

Moving ahead she run as quickly as she can towards the ray of light. But looking how the sunlight discover the trees she saw again the beauty of the forest that once has been covered with weariness, roughness and discourtesy. After a long time the forest is now starting to grow again in green.

Once more she was caught by the forest’s beauty, and for a moment she stop thinking about the coldness that is enfolding her.  But as the sun continues to set she suddenly felt the fright for solitude.

She know moment left and she will be alone in the darkness. So she passes swiftly in the direction of the light which makes her witness more the outpouring beauty of the growing forest. As the wind blows, the trees are dancing to its rhythm rising to a further fascination. She is mesmerized, but knowing that staying would lead her on becoming alone, she run and run towards the endless line.

She can't let coldness succumb her. She can't let herself be left alone with infinity. She can't let herself be paralyzed by coldness that is cause by the growing beauty of trees. but more..  she is frightened to be forgotten. Under their unbounded sky she uttered her wish that the forest seize her, but as the trees continue to grow and she continued to run, they are now removed into two different worlds. Mistakenly.

Life in Despair - 1st part

I ‘m ok but I am unhappy. I got things I want but I am discontented.  I live but I wander.

Looking for the past months of the year 2012 that I dwelled, I was able to do things I like, to have things I enjoy; I was able to finished 19 books for the past 6 months (and expecting for more). I was able to do one of the items in my “Things to do before I die” (which is to climb a mountain). I was able to find cool places, meet different people, experience something new, and put extra knowledge on my “reservoir of information”. But still.. I am unhappy, discontented and I wander on infinity.

I flunk the assessment to continue my learning, I fail to practice the facts that I gathered; I also wasn’t able to come up to a scratch for a proficient evolution. I got a single dream but all the ways toward its direction has been jammed.

I got a dream and I worked hard to shoot that one but no matter how many prayers I uttered or how many plans I made, until now it seems like unattainable. Sometimes I have this compassion that God doesn’t hear me. And to be honest, I, sometimes feel tired on my own life. Let live on saying like “whatever will be, will be” and “come what may”; to run away and just be slave for no one; to be mad for everything and control everyone; to change my life and completely myself; to wish someone wicked and for me just to die. But I got faith. And in the end of the day I try to revoke the disloyalty that seizing me.

My devotion that God holds my life is in constant tailor, way for better, and way to a stronger one. I made this entry to remind myself that God holds my life; though anxiety visits me every now and then I should not let apprehension kill my vision. Someone is driving my life and He is the all mighty one.

Talking over a cup of coffee.

I really feel like making some drama tonight. I was supposed to do this in my blog, but earlier today my prof told me to stop wasting my time on it. I wasn't hurt by the comment, it just like "hey, slow down". Sometimes i just can't understand how intelligent people work. Yeah, i know that they have this perception that in order to grow you must use your time efficiently and effectively, but sometimes they forgot that there are things that you do outside of your profession not for inattention. How could you consider your passion as waste? Well let's not deal with that anymore.

Three weeks. That's all left for this semester. And to be honest i am already on the boarder upon holding for this 'MSN' title. There had been lots of self-doubt, second thought, renouncement. This is not what i want. Am i stubborn for going into direction that i desire? Am i unpractical for disregarding opportunities that had been laid down? Did i asked for too much?

You may call me a coward for having courage to quit. You may call me unreasonable for stopping in the middle of pursuit. You may call me stupid for spoiling what i toiled for.  But this is not what i want. And day by day i am becoming listless knowing that I am taking steps away from my hope. 

And now it feels like i am meandering on infinity. I just want to stop the time and be known when i can already go along on the beat of my existence. I just what to be covered and be point up when i can already fly. But it will never happen. Does it mean I need to live with norms? I can't see life living on it. I want life because i want to live and not because i need to live.

(I should be sending this to an email, but i know someone can't handle my melodrama. And i might be called an emo. So to avoid that, i dwelt here.) 

Mutual Understanding (Malabong Usapan)

Kelan mo ba masasabing nagkakaintindihan kayo ng isang tao? Kapag ba sumigaw ka ng ‘hephep’ at otomatikong sisigaw naman sya ng ‘hurray’, o kapag pumalakpak ka sa harap ng bahay nila magmimistula naman syang isang kalapating lalabas at lalapit sayo, o pwede rin kapag kumanta ka ng ‘I love you’ susundan naman nya nga ‘you love me’ at sabay nyo ng kakantahin ang barney end theme song.

Pero paano mo talaga masisigurado na hindi lamang kayo tumatakbo sa iisang sistema? Na ang alam nya lang talaga sa tanong na 1+1 ay 2 katulad ng alam mo. Na Mecury din ang alam nyang unang planeta sa solar system katulad ng naituro sayo. Na nadisiplina lang syang maging mabait sa mga taong mabait din sa kanya? Na wala naman higit na ‘intindihan’ sa inaakala mong meron sa inyo.

Sa totoo lang wala naman masama sa ganitong set-up, para lang naman itong secret code na kayong dalawa lang ang nakakaalam. Ayos nga e, astig, titig pa lang alam mo na ang ibig sabihin, pero ang tanong hanggang kelan nyo gagamitin ang code na ito? 

Dadating sa punto na may isa sa inyo ang  mapapaisip kung ano ba talaga ang meron sa inyong dalawa. Hindi kaya ang tabas lang ng utak nyo ay isang straight na linya at isang bilog na katumbas ng perfect ten? O meron pa talagang higit sa similarity na nagdidikit sa inyong dalawa?

Paano kung nagsimula ng mabago ang dating mga routine nyo dahil sa ugnayan na hindi nyo alam kung ano? Hindi pa ba ito sapat na dahilan para pag-usapan kung asan ba talaga kayo? Magdedepende na lang ba kayo sa nararamdaman nyo na hangga’t ok pa go lang ng go.

Ang mahirap kasi sa relasyon na hindi malinaw ay ang commitment na andyan lang ang taong yun para sayo. At hindi mo alam kung tama ba ang interpretasyon mo sa mga ginagawa nya at kung kelan ka dapat huminto kapag asa zigzag road na kayo. Paano halimbawa kapag ang bumungad sayo sa paggising mo na excited ka pa para tawagan sya ay ang linyang "stop right now, thank you very much I need somebody with a human touch". Sign na ba ito na dapat ka ng tumigil? E paano kung favorite nya lang talaga ang Spice Girls? O nasanay ka na may message ka everyday  galing sa kanya at nagising ka na lang isang araw at natauhan na isang linggo ka na pala nyang hindi pinapansin, at dahil sa sama ng loob sa pangdededma sayo ay magde-decide ka ng kalimutan ang lahat na hindi inaalam na-kidnap pala sya ng NPA at walang signal sa bundok. Kelan mo masasabing tama na kung wala naman kayong malinaw na simula? Kelan mo malalamang ayawan na pala kung wala naman rules na naka-set sa larong inyong ginagawa?  Buti sana kung parang patintero lang ang relasyon, na kapag-natouch ka game over na! 

Pero pano pag napag-usapan na at parehong ‘hindi nyo alam’  ang sagot. Ano ng kasunod para sa inyo? Dapat pa ba tumuloy sa isang bagay na parehong puzzle para sa inyo at wala man lang picture na ibinigay para maging clue. O higit, dapat ka pa bang tumuloy sa isang taong mistulang invertebrate dahil walang buto para harapin kung anong totoo? Bakit hindi masagot kung bakit sya lang ang laman ng inbox mo sa facebook, text until morning at may offline message pa sa ym, minsan may tawag pa na  expected mo na kung anong oras susulpot

Sadya nyo man o hindi ang mga nangyayari may isa sa inyo na aasa na higit pa kayo sa magkaibigan, hindi dahil sa ginagawa ng isa sa inyo kundi dahil sa sarili nyang nararamdaman. Hindi mo sya pwede sisihin o ang sarili mo kasi pinili nya yun, dahil sa ganun bagay nya naintindihan ang malabo nyong usapan.

Wala naman masama sa coding system na relasyon hangat pareho ninyong naiintindihan kung bakit nyo ito ginagawa. Pero kapag nagiging seryoso na ang mga bagay bagay, siguro naman onting magandang asal na ang linawin kung ano ba ang meron sa inyo. Mas matalino ang tao sa computer kaya hindi mo pwedeng sabihin hindi mo alam kung anong meron sa codes nyo. At sa huli, kung gagawin nyo ito, pareho ninyong pinapalaya ang isa’t-isa sa imahinasyong pwede naman maging totoo, hindi man sa piling mo o nya pero sa ibang higit na mas karapat-dapat na tao para sa inyo.

Hanu daw?!

Kahapon widowed ka a, ngayon married na? Ano yan “married na naman”? Ilang beses ka ba kinasal? Teka ilang beses ba pwede ikasal dito sa pilipinas (ang hindi muslim ha!) At teka nga, ilang taon ka na ba at naka-married ang relationship status mo dyan??

Epekto siguro ng wala ako magawa (ubos na kasi ang energy ko sa tetris battle) nagtingin tingin na lang ako ng profile ng iba sa mga social networking site na may account din ako. Mga dating kakilala (ano to, ngayon di na? nu yun?!) Kaklase sa elementarya, kasama sa lakwatsa, pati na din yung tambay lang sa kalsada basta kilala ko at may account tiningnan ko na. At napapailing ako. Minsan talaga kahit hindi purpose nun na pag-isipin ka e mapapaisip ka na lang sa iyong makikita. Bakit kaya hindi, e ang tanong na “what’s on your mind?” ni pareng Mark sa facebook misunderstood ata ng karamihan. Tanong yun di ba? So mapapaisip ka talaga, pero nasagot mo ba ng tama?

Para san ba ang mga social networking sites? Twitter, facebook, multiply na nakalimutan na at friendster na nagpalimot na? Para ba may  daan ka para mai-report sa madla kung ano ang ginagawa mo ngayon?  Kumakain ka ngayon sa Jollibee, masarap ang iniinom mong kape sa starbucks, o may bago kang biling ipad, yung 3g ha.  O para malaman ng mga kaibigan mo na in a relationship ka ngayon tapos bukas married na at sa susunod na bukas e widowed ka na tas sa mga susunod na araw e kasal ka na ulit. Take note: Sa iisang tao yun! Ayos nabuhay ulit yung namatay mong asawa, widowed nga di ba??

Pwede din naman para ma-i-share mo yung mala-roller coaster mong buhay pag-ibig. Nakamove on ka na, YEHEY! tuwang tuwa ka, after 3 mins puro sad faces na naman ang wall mo kasi miss na miss mo na sya at di mo kayang mawala sya at paulit ulit na sasabihin mahal mo pa din sya. Tas bukas matapang ka ulit magpo-post sa account mo na nakalimutan mo na sya at sasabihin pang FINALLY. Nagbilang ka lang ng oras may finally na?! Emotionally unstable? Baka naman psychiatrist ang dapat i-add mo sa friends list mo.

Kung ang iba social networking site ang daan para ipaalam na hiwalay na sila ng iniirog nya, may iba din naman na dito dumadaan para i-announce na taon-taon na lang malamig ang pasko nya. Kulang na lang i-announce na “Wanted BF/GF, urgently needed.”  Na ewan kung bakit e iisa naman ang klima natin lahat dito sa Pinas pag December, at malamig naman talaga, may mas nga lang! E pano pag-summer break muna kayo kasi mainit?

Sa totoo lang wala naman masama dito, (onti lang!) kung asa tamang lugar ka para i-post yung sasabihin mo. Ika nga “think before you click.” Halimbawa, trip mo magsounds, parang awa, wag mo naman i-flood ang news feed ng iba dahil sa sunod-sunod na video na sini-share mo. Hoy! Di lang ikaw ang may post, at kung gusto mo magvideo marathon dun ka sa youtube. Kung ang tanong sa twitter ay “what’s happening?” at “what’s on your mind?” naman sa facebook pakisagot ng tama para di ka nagmumukang anga. Asa facebook ka pero ang mga post mo “kumakain ng mangga”, “papunta sa araneta para manuod ng concert”, “sumasandok ng kanin kasi kakain na”. Pakelam nila dyan,  mamaya di mo lam nakahide ka na sa news feed nila kasi minu-minuto pagmumuka mo lumalabas sa wall nila. Umayos ka.

At ang epic sa lahat yung naghuhurumintado kasi me nagcomment sa post nya. Ay wagas! Nangyari kaya sakin to. Unang una comment nga e, kung ayaw mo makumentuhan e di i-only me mo ang post mo. At kung ikaw naman ang magco-comment, comment daw hindi alaska.

Weird. Ang weird talaga ng tao.  Di ko lam kung sino magulo, ako na madaming nakikita o sila na nakikita ko. Tulad na lang nitong katabi ko ila-like pa sarili nyang post. Mag-po-post ka ba ng di mo gusto? WEIRD.

Heart talks via brain.

Yes, I’ve been there, on that corner, praying that one day you will see me, the worth I have, the necessity for you to stay, the knowledge for you to recognize my value as the one you are looking for.

I don’t know if that was the right prayer for me to utter and I don’t know if God heard me. But now you are here, wrapped with vagueness and walking in obscurity. And for once, you saw me, you stayed.

Honestly I am not happy on what we have. You are putting me in a place that is shadowed by indecision, dwelling me in a realm of hope. You are making me doubtful, restless, and oblivious with your fears. Sometimes all I want is to hide, to soar away from you, until you realize that you need to have those bones to stand for something, to clear your place and to be brave. Indeed, I don’t want you to be a gentleman; I want you to be a rationale man.

But with all of these downbeat circumstances I am still remaining my piece with you while walking on my path. You’ve got issues and I have mine. But I prayed for you. That’s why I won’t stop looking after you while molding myself into something better.

I prayed for you and waited long enough to make me realize that something has to be changed; and it is my prayer.

Now I will pray for your strength, for you to face your fears; for you to feel the courage to amend where you lodged yourself in so that you will never get hurt. I will pray for your sight, for you to see what you are missing, what you are over-looking.  I will pray for your esteem, for you not to lose what God has planted and for you to recognize the blessing extended to you in any forms. And I will pray for your perception, for you to assess things in virtue.

I hope one day, you will see things in justice. That everything is not the way you think it is because of the struggle you had in your bygone days. You don’t know everything. And you haven’t experienced everything yet to feel coward on what has been stored for you. I wish you will realize that you should drive your life looking straight ahead of you, catching sight of your side view mirror only for guidance and protection and not watching it for your entire tour. So that when the day comes that you are willing to give yourself in, you will never feel lose again.  God be with us brother.